1 year of stitches- a new family project



First of all I have to confess: I don’t make a stitch every day, I don’t make a photo of my embroidery hoop every day. And probably, during the summertime, when the sun will shine until very late, I will not be able to put a stitch for months. On the other hand I really enjoy the whole project.

a mother- daughter project

a mother- daughter project

But first things first: everything started when I saw this post  on Brown Paper Bag blog, of Sara Barnes and I thought that it would be very interesting for me to go deeper on a craft that I haven’t practice as much. As a kid I used to make all these useless embroideries, mainly in cross stitch, that made me get bored very fast and that’s why I learned knitting so I could knit clothes for me and my dolls. Later on, I started to use embroidery again as a design element to  weaving. In the meantime I admire (and feel a bit jealous) all these amazing embroideries that I find on pinterest and on the blogs that I follow. And I like it so much that this old craft is becoming an artistic expression around the world.

So when I saw this challenge I told to my self: «This is the opportunity to learn new stitches and have fun with thread and needle».On the first of January, I collected all I needed and started. The best time for doing this is in the evening, when I have finished all the tasks of the day and we spend a little time with the family just before we go to sleep. That seemed interesting to Zoe, my fourth daughter and in the beginning she was choosing the stitch of the day and helped me with the photos. Later on she asked for an embroidery hoop of her own. And now both of us sit  next to the stove making stitches, talking and relaxing.That is a moment of happiness, isn’t it?

more progress

more progress

περπατώντας (με) για τον Σταύρο….

  Πριν λίγες μέρες συμμετείχαμε οικογενειακώς στη πεζοπορική διάσχιση των Μεθάνων. Ήταν μια πρωτοβουλία της φίλης μας Σοφίας στη μνήμη του Σταύρου, που έφυγε τόσο άξαφνα φέτος το καλοκαίρι.Με το Σταύρο ξαναμάθαμε την ζωντανή ιστορία του τόπου μας, εκτιμήσαμε την αξία κάθε ξερολιθιάς, περπατήσαμε σε απομονωμένα ορεινά χωριά και δίπλα σε βυζαντικά εκκλησάκια, μάθαμε να παρατηρούμε γύρω μας και απολαύσαμε πολύωρες συζητήσεις.

Ξεκινήσαμε πρωί της κυριακής από το Μεγαλοχώρι, ανεβήκαμε το αρχαίο πέτρινο μονοπάτι με προορισμό τον πρώτο μας σταθμό το μικρό εκκλησάκι της Παναγίας.

Στη συνέχεια ανηφορίσαμε μέχρι τα εγκαταλελειμένα σπίτια, πήραμε μια ανάσα για να συνεχίσουμε το ανέβασμα ως την κορυφή.

Κατεβαίνοντας συναντήσαμε τον εγκαταλελειμένο οικισμό «Στέρνα του γαμπρού» και συνεχίσαμε ως τον τελικό προορισμό μας, το χωριό Καμμένη Χώρα, που βρίσκεται στους πρόποδες του ηφαιστείου.

Στο δρόμο μας συναντήσαμε…

… λίγα αγρολούλουδα, μια και δεν είχε ρίξει ακόμα αρκετή βροχή….

…πεζούλες, πηγάδια, αλώνια…

…και ένα μέρος από παλιό αργαλειό!